دلمو بردی باز از نو دیگه چی می خوای
دار و ندارم مال تو دیگه چی می خوای
برو بذار بسوزم من با بی کسی هام
برو بذار بمونم من با دلواپسی هام
هیچی نپرس فقط برو ولی فرا موشم نکن
شمعمو آ تیشم بپا برو و خاموشم نکن
اگه یه روز ورق زدی دفتر خواطراتتو
یادت بیاد قلب منو میشین چشم به راه تو

آره برو ولی بدون ا ینجا یکی میمرد برات

باور نکردی عشقشو ا گه قسم میخورد برات
میری برو ولی فقط ا ینو یادت باشه عزیز
اشک زلالتو جلو چشم غریبه ها نریز


 

آه اي مطلع صبح 
   كاش مي شد كه دل خسته من
              زندگي را ز نو آغاز كند
                   چشم ديگر به جهان باز كند
دل نگنجد به برم
     سينه تنگ است، دريغا قفس است
          كاش مي شد كه دمي باز کند
                         بگشايد پر و پرواز كند

اي پرستوها، اي چلچله ها
      كاش مي شد كه به همراه شما
                  بپرم تا لب كِشت، بپرم سوي بهشت
                            خالي از حسرت و ناكامي ها، بي سرانجامي ها

دور از اين چهره هاي همه آلوده به رنگ
                                              رنگ پاكي و صفا
و به باطن دلها، همه سرد، همه خاموش و سياه
                                         سينه هاي همه لبريز ريا

آه... اي سنگ صبور
          كاشکی در دل من صبر تو بود
                    كاش مي شد كه تحمل كنم اين مردم را
زندگي چيست مگر؟
         زندگي زندانیست
                 و در آن زنده بودن بي عشق، بي شوق
                                   زنده بودن تهي از شور حيات

خيمه شب بازي بس مسخره ای است
در دل يك زندان
آه...،

ای خوب تر از گل *  ای پاک تر از قطره ی شبنم*ای دل به تو محتاج    

من جز تو نخواهم ز دو عالم
 

  دل در تب سنگین خمار است                       ای دوست بهار است     

ای چشم تو سرچشمه ی خورشید  *  یک دم نگهم کن

صیاد من ای آنکه به دام تو اسیرم                

                                             ای هستیم از تو * ارزنده چه دارم که به پای تو بریزم در کوی وفایت چه کنم گر ندهم جان   

                                                        گر سر ندهم بر سر پیمان

آخرين شب گرم رفتن ديدمش*لحظه هاي واپسين ديدار بود*او به رفتن بود و من در اضطراب
ديده‌ام گريان، دلم بيمار بود
گفتمش: از گريه لبريزم مرو!*گفت: جانا! ناگزيرم، ناگزير
گفتم: او را لحظه‌اي ديگر بمان
گفت: مي‌خواهم، ولي دير است دير!
در نگاهش خيره ماندم، بي اميد*سر نهادم غمزده بر دوش او
بوسه‌هاي گريه آلودم نشست بر رخ و برلاله‌هاي گوش او
ناگهان آهي کشيد و گفت: واي!
زندگي زيباست گاهي، گاه زشت
گريه را بس کن، مرا آتش نزن ناگزيرم از قبول سر نوشت
شعله زد در من، چو ديدم موج اشک برق زد در مستي چشمان او
اشک بي طاقت در آن هنگامه ريخت قطره قطره از سر مژگان او
از سخن مانديم و با رمز نگاه
گفت: مي دانم جدايي زود يود
با نگاه آخرينش بين ما  هاي هاي گريه بدرود بود ...

 

در سیر لحظه ها چون غبار از کوچه باغ خاطره ها گذشتم وخاطرات لحظه های بیهوده ام را در تنگنای فراموشی تهنشین میکردم . آرام آرام میرفتم اما به انتهایی که می دانستم جز تاریکی نیست . همیشه زندگی ام در تاریکی گذشت.تکرار روز وشبهای بی حاصل وثمر.ارمغان خشکسالی عاطفه ها برایم کویر برهوتی بود که ذره ذره سبزی وجودم را در بر می گرفت دیگر خسته از این ذهن همیشه ابری که گویی خیال بارش داشت.

                                                                                                                در سودای نزول بار ان بودم